Methods to Revive the Power Sector backed by Scientific evidences and without Creating New Infrastructure – For the Attention of the Electricity Department

It is reported that the Electricity Department is already burdened with a debt of ₹1 lakh crore.

The newly appointed Minister for Electricity states that it will take 40 years to restructure and reform the department.

No one knows which political parties will come to power over the next 40 years, or how they will function.

Several reasons are cited for the department's financial losses.

A multitude of factors are blamed, including irregularities in the tender process, transmission losses, power stations failing to operate at their full production capacity, and the high cost incurred in purchasing electricity from private entities.

Perusing the CAG reports available online reveals a great deal of information regarding these issues.

No one can predict how many years—or how many changes in administration—it will take to rectify all these problems.

Regardless of which government comes to power, there are only two viable ways to rectify the current situation:

1) Increasing electricity production capacity to meet demand—a process estimated to take 40 years to fully implement.

2) Reducing electricity consumption.

To the best of my knowledge, there are a few methods to generate revenue using the existing infrastructure without burdening consumers with increased electricity tariffs.

If the government simply keeps in mind the adage "many drops make a mighty ocean," half the problem could be resolved. Naturally, the public must also extend their cooperation.

Strategy #1: There are hundreds of thousands of electricity poles (EB posts) scattered across our state. The government should levy a fee for any posters or advertising hoardings affixed to these poles.

For instance, if an individual or entity intends to put up 100 advertisements, they should be permitted to affix the posters (or hoardings) only after obtaining permission from the Electricity Board and remitting the prescribed fee.

While this method may not generate a massive influx of funds, it would provide the government with a steady, recurring stream of revenue.

Strategy #2: Imposing a slightly higher tax on reels (short videos). This approach offers a dual benefit:

(a) One is the tax revenue (SGST) generated for the State Government.

(b) The other is that, by reducing the time spent watching "Reels," the need to frequently recharge mobile phones is significantly reduced.

Consequently, electricity is conserved. It is my firm belief that, particularly given the presence of hundreds of millions of mobile phones, such a measure is absolutely essential.

Rather than making a sweeping statement about "hundreds of millions of mobile phones," let us examine this from a slightly more scientific perspective.

For instance, let us calculate how many mobile phones, if charged simultaneously, would consume 1 GW of electricity. (Please feel free to point out any errors; they will be corrected.)

Mobile Phones: Electricity Consumption if charged for 1 hour continuously

Laptops: Electricity Consumption if charged for 1 hour continuously

Strategy #3: Utilizing sensor technology. This entails devices automatically switching themselves off when they are not needed. This method is already widely employed within IT companies.

To encourage its adoption in households, incentives—such as a subsidy on electricity bills for a period of 3 to 6 months—could be offered (similar to the subsidies currently provided for solar energy systems).

Strategy #4: Continuously fostering public awareness regarding electricity conservation.

Thirty years ago—during the era when Doordarshan was the sole television broadcaster—the following slogan was frequently displayed on screens:

"Electricity Conservation: Essential at This Very Moment"

Today, however, television channels are perpetually occupied with broadcasting movies and daily soap operas.

The newly elected government should now make it mandatory for *all* television channels to display the slogan, "Electricity Conservation: Essential at This Very Moment." Although the Broadcasting Department falls under the purview of the Central Government, the State Government should apprise the Centre of the current situation and take the necessary steps to ensure this is implemented.

Thank you,

Sathish

மின் துறையில் புதிய கட்டமைப்புகளை உருவாக்காமல் மீட்டெடுக்க அறிவியல் ரீதியான சில வழிமுறைகள் - மின் துறை கவனத்திற்கு

 மின்துறைக்கு  ஏற்கனவே 1 லட்சம் கோடி கடன் இருக்கிறது என்று சொல்லப்படுகிறது 

புதிதாக பொறுப்பேற்றுள்ள மின்துறை அமைச்சர், மின்துறையை சீரமைக்க 40 ஆண்டுகள் பிடிக்கும் என்கிறார்.

இன்னும் 40 ஆண்டுகளில் எந்தெந்த கட்சிகள் ஆட்சிக்கு வரும், அவை எப்படி செயல்படும் என்பதெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாது

நஷ்டத்திற்கு பல காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன.  

டெண்டர்களில் நடைபெறும் குளறுபடிகள், மின் விரையம் (transmission loss), மின்சார நிலையங்கள் அதன் முழு கொள்ளளவில் (production capacityல்) செயல்படாமல் இருப்பது, தனியாரிடம் அதிக பொருட் செலவில்  மின்சாரம் வாங்குவது  என்று நிறைய காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன

இன்டர்நெட்டில் கிடைக்கும் CAG அறிக்கையை படிக்கும் பொது நிறைய விஷயங்கள் தெரிய வருகிறது 

இவற்றை எல்லாம் சரி செய்ய  இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் ஆகும், எத்தனை ஆட்சிகள் மாறும் என்றெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாது 

எந்த அரசாங்கம் வந்தாலும் நிலைமையை சீர்செய்ய இரண்டே இரண்டு வழிகள் தான் உள்ளன 

1)  தேவைக்கேற்ப மின்சார உற்பத்தியை பெருக்குவது (increasing production capacity)   -   இந்த முறை சரி செய்ய 40  ஆண்டுகள் ஆகும்

2) மின்சார உபயோகத்தை குறைப்பது (reducing power consumption)

வாடிக்கையாளர்கள் தலையில் மின் கட்டணத்தை ஏற்றாமல் இருக்கும் infrastructureஐ வைத்து கொண்டு பணத்தை திரட்ட எனக்கு தெரிந்து ஒரு சில வழிகள் இருக்கிறது.  

சிறு துளி பெரு வெள்ளம் என்பதை அரசாங்கம் நினைவில் கொண்டாலே போதும் பாதி பிரச்சனை தீர்ந்து விடும்.  மக்களும் ஒத்துழைக்க வேண்டும்

உபாயம் #1:  நம் மாநிலம் முழுவதும் லட்சக்கணக்கான EB post உள்ளன.  இதில் ஒட்டப்படும் சுவரொட்டிகள் (அல்லது) விளம்பர பலகைளுக்கு அரசாங்கம் ஒரு தொகையை கட்டணமாக வசூலிக்க வேண்டும்.

உதாரணமாக ஒருவர் 100 விளம்பரங்களை ஓட்டப்போகிறார் என்றால் EB இடம் அனுமதி பெற்று, கட்டணத்தை செலுத்திய பின்பே போஸ்டர்கள் ஓட்ட (அல்லது) கட்ட அனுமதிக்க பட வேண்டும் 

மேற்ககூறிய முறையில் பெருமளவு பணம் வராது என்றாலும் ஒரு நிரந்தர வருமானம் அரசாங்கத்திற்கு வரும்.  

உபாயம் #2:  Reelsக்கு  சற்று அதிகளவில் வரி போடுதல்.  இந்த முறையில் இரட்டிப்பு லாபம் உண்டு 

(a)  ஒன்று மாநில அரசாங்கத்துக்கு கிடைக்கும் வரி வருவாய் (SGST)

(b)  மற்றொன்று reels பார்க்கும் நேரம் குறைதல் மூலம், அடிக்கடி மொபைல் charge poda  வேண்டிய அவசியம் இருக்காது.  

இதனால் மின்சாரம் மிச்சமாகும்.  குறிப்பாக கோடி கணக்கான மொபைல் இருக்கும் போது இந்த நடவடிக்கை கட்டாயம் தேவை என்பதே என் எண்ணம்

மொட்டையாக கோடி கணக்கான மொபைல் போன்கள் என்று சொன்னால் எப்படி, சற்று அறிவியல் ரீதியாக பார்ப்போம் 

உதாரணமாக  எத்தனை மொபைல் போன்களை 1  நேரம் தொடர்ந்து  charge செய்தால் 1 GW மின்சாரத்தை உபயோகிக்க முடியும் என்று பார்க்கலாம்  (தவறு இருந்தால் சுட்டிக்காட்டலாம், அவை திருத்தப்படும்)

Mobile Phones Consumption of Electricity

 

Laptop Consumption of Electricity

உபாயம் #3:  சென்சார் தொழில்நுட்பத்தை உபயோகப்படுத்துதல்.  அதாவது தேவை இல்லாத நேரத்தில் அதுவாகவே அணைத்துகொள்ளுதல்.  IT கம்பனிகளில் இந்த முறை பயன்படுத்தப்படுகிறது

இதை முறையை வீட்டில் பயன்படுத்தினால் 3 அல்லது 6 மாதங்கள்  மானியம் வழங்கப்படும் என்று ஊக்கப்படுத்துதல் (எப்படி சூரிய ஒளிக்கு மானியம் வழங்கப்படுகிறதோ அதை போன்று)

உபாயம் #4:   மின்சார சிக்கனத்தை பற்றிய புரிதலை  மக்களுக்கு தொடர்ந்து ஏற்படுத்துதல்

30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தூர்தர்ஷன் மட்டும் இருந்த காலத்தில் கீழ்கண்ட  இந்த வாசகங்கள் அடிக்கடி திரையில் காட்டப்படும் 

"மின்சார சிக்கனம் தேவை இக்கணம்"

இப்போது சதா சர்வ காலமும் சினிமா, சீரியல் என்று அனைத்து சேனல்களும் பிஸியாக உள்ளன.

இப்போது புதிதாக வந்து உள்ள  அரசாங்கம் "மின்சார சிக்கனம் தேவை இக்கணம்" என்பதை அனைத்து சேனல்களுக்கும் கட்டாயமாக்க வேண்டும்.  Broadcasting Department மத்திய அரசு நிர்வகித்தாலும் மாநில அரசு மத்திய அரசுக்கு நிலைமையை  எடுத்து கூறி ஆவண செய்ய வேண்டும்

நன்றி

சதீஷ்  

The Little-Discussed, Ingenious Frauds of Pharmaceutical Companies

 To the best of my knowledge, two distinct and novel forms of fraud within the 'pharmaceutical industry'—a topic rarely discussed in India—have not been the subject of any significant public debate.

When I speak of the pharmaceutical industry, I am not referring to the scenarios popularized by the movie *Ramana*—such as doctors prescribing unnecessary medications (or drugs largely unrelated to the actual ailment), which we then purchase, or the act of returning purchased medicines back to the pharmacy.

**Fraud #1:** This is a different kind of fraud—one that the public has either tacitly accepted or which has been subtly imposed upon them.

For instance, if we suffer from a cold, a cough, or a blood or vitamin deficiency, doctors typically prescribe a syrup or a tonic.

Most bottles of tonics or syrups available on the market come in standard sizes, starting from 100 ml.

For example, we might consume these medicines at a rate of 5 to 10 ml per day for two or three days—just long enough for the cold, cough, or fever to subside.

In other words, we purchase a 100 ml bottle, use only about 30 ml of it, and end up wasting the remaining 70 ml.

The question now arises: Why do pharmaceutical companies not manufacture smaller bottle sizes—such as 30 ml, 50 ml, or 75 ml?

If one were to calculate the cumulative effect of this practice across the entire country, it would amount to a revenue stream worth thousands of crores of rupees for these pharmaceutical companies.

**Fraud #2:** This form of fraud is many times worse than the first.

In India, there are established norms dictating that specific educational qualifications are required to perform specific jobs. In particular, the rule mandates that those involved in life-saving medical care—including those who dispense medicines to us—must possess at least a minimum level of formal education within their respective fields.

However, a specific pharmaceutical company operating in India hires individuals to work in its pharmacies regardless of the academic degrees they hold.

These employees are provided with a mere 10 days of training before being directly deployed to perform their duties. If they have any doubts, they consult the pharmacist working at the pharmacy before dispensing the medication to us.

If one can simply hire anyone—disregarding those who have actually completed a B.Pharm or M.Pharm degree—then what is the point of having academic courses specifically dedicated to the study of pharmaceuticals?

Is it appropriate to engage in such practices within the life-saving field of healthcare?

If they possess the financial means, let them open as many pharmacies as they wish; let them conduct their business.

A Siddha practitioner is not permitted to prescribe Allopathic medicines. Yet, I fail to understand which law permits pharmaceutical companies to toy with the lives of others in this manner.

Thank you,

Sathish

மருந்து கம்பெனிகளின் அதிகம் பேசப்படாத நூதன மோசடிகள்

 இந்தியாவில்  எனக்கு தெரிந்து அதிகம் பேசப்படாத தலைப்பு 'மருந்து தொழில்' சம்பந்தப்பட்ட இரு வேறு நூதன மோசடிகள் பற்றி பெரிதாக விவாதங்கள் நடைபெறவில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும் 

மருந்து தொழில் என்றவுடன் தேவை இல்லாத (அல்லது) நோய்க்கு பெரிதும் தொடர்பில்லாத மருந்துகளை டாக்டர்கள் எழுதி கொடுத்து அதை நாம் வாங்குவது (அல்லது) நாம் வாங்கிய மருந்தை மீண்டும் மருந்து கடைக்கே திருப்பி கொடுப்பது என்ற ரமணா பட பாணியை பற்றி சொல்ல வரவில்லை

மோசடி #1:   இது வேறு விதமான மற்றும் மக்களே ஏற்று கொண்ட அல்லது மறைமுகமாக திணிக்கப்பட்ட  மோசடி

உதாரணமாக நமக்கு சளி, இருமல், ரத்த அல்லது வைட்டமின் குறைபாடு என்றால் syrup அல்லது  tonic எழுதி கொடுப்பார்கள் 

பெரும்பாலான tonic / syrup பாட்டில்கள் 100 ml களில் இருந்து  கிடைக்கின்றன.  

உதாரணமாக ஒரு நாளைக்கு 5 - 10 ml வீதம்,  2 அல்லது 3 நாட்களுக்கு  இம் மருந்துகளை நாம் சளி / இருமல் / காய்ச்சல் குணமாகும்  வரை எடுத்துக்கொள்வோம் 

அதவாது 100 ml பாட்டிலை வாங்கி 30 ml வரை பயன்படுத்தி விட்டு மீதம் 70 ml வீணடிக்கிறோம். 

இப்போது கேள்வி என்னவென்றால் ஏன் மருந்து கம்பெனிகள் 30 ml, 50 ml, 75 ml என்று சிறிய அளவிலான பாட்டில்களை தயாரிப்பதில்லை ?   

இப்படி இந்தியா முழுவதும் கணக்கிட்டால் இதுவே மருந்து கம்பெனிகளுக்கு பல ஆயிரம் கோடி ரூபாயை ஈட்டி தரும் 

மோசடி #2:  இது முதல் மோசடியை விட பல மடங்கு மோசமானது.

நம் இந்தியாவில் இந்த படிப்பு படித்தால் இந்த வேலை செய்யலாம் என்று வரையறை இருக்கிறது.  அதுவும் உயிர் காக்கும் மருத்துவர்களும், மருந்தை நமக்கு கொடுப்பவர்களும் குறைந்தபட்சம் அவர் சார்ந்த துறையில் படித்திருக்க வேண்டும் என்பதே விதி 

ஆனால், இந்தியாவில் இயங்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட மருந்து கம்பெனி தனது மருந்து கடைகளில்  வேலைக்கு எந்த degree படித்தவர்களாக இருந்தாலும் பணியில் அமர்த்தி கொள்கிறது.  

அவர்களுக்கு 10 நாட்கள் மட்டுமே பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு பின்னர் நேரடியாக வேலையில் ஈடுபடுத்த படுகிறார்கள்.  அவர்களுக்கு சந்தேகம் வந்தால் அந்த மருந்து கடையில் வேலை செய்யும் pharmacistஐ கேட்டு நமக்கு அதை கொடுக்கிறார்கள் 

இப்படி  B.Pharm (அல்லது) M.Pharm படித்தவர்களை விட்டுவிட்டு யாரை வேண்டுமானாலும்  வேலைக்கு அமர்த்தாலம் என்றல் அந்த மருந்து சம்பந்தப்பட்ட படிப்பு எதற்கு 

உயிர் காக்கும் மருத்துவ துறையில் இப்படி எல்லாம் செய்யலாமா ?  

அவர்களிடம் பணம் இருந்தால் அவர்கள் எத்தனை மருந்து கடைகளை வேண்டுமானாலும் திறந்து கொள்ளட்டும்.  வியாபாரம் செய்யட்டும். 

Siddha மருத்துவர் Allopathy மருந்துகளை பரிந்துரைக்க முடியாது.   ஆனால் மருந்து கம்பெனிகள்  அடுத்தவர்கள் உயிருடன் இப்படி விளையாட எந்த சட்டம் அனுமதிக்கிறது என்று தெரியவில்லை

நன்றி 

சதீஷ் 

Why do dogs eat poop? Nature's law

When scolding someone, we often say things like, "Why are you making noise like a dog?" or "Even if you bathe a dog and seat it in the middle of your home, it will still go out to scavenge—it will inevitably gravitate toward filth."

As far as my understanding goes, God (or Nature) has foreseen this all along.

My view is that dogs consume feces in accordance with a natural law: since the majority of humans do not offer food directly to a dog, Nature has ordained that the dog subsist instead on their food waste—specifically, their excrement.

நாய் ஏன் மலத்தை உண்கிறது - இயற்கையின் அற்புதம்

 

நாம் ஒருவரை திட்டும் போது "ஏன் நாயை போன்று சத்தம் போடுகிறாய்" அல்லது "நாயை குளிப்பாட்டி நடு வீட்டில் வைத்தாலும் அது மேயத்தான் போகும் அது மலத்தை நோக்கி தான் போகும்" என்று சொல்வதுண்டு 

என் அறிவுக்கு எட்டிய வரை, இறைவனுக்கு (அல்லது) இயற்க்கைக்கு முன்பே தெரிந்து இருக்கிறது.  

மனிதர்களில் பெரும்பாலானோர் உனக்கு (நாய்) நேரடியாக உணவு வைக்க மாட்டார்கள் எனவே அவர்களின் உணவு கழிவையே (மலம்) நீ உணவாக உட்கொள் என்கிற இயற்கையின் விதிப்படியே நாய்கள் மலத்தை உண்கிறது என்பதே என் கருத்து